Storythai

วัน เวลาเปลี่ยนไป

อะไรๆ  ก็เปลี่ยน

ทุกอย่าง ล้วนไม่มีสิ่งที่แน่นอน

จิตใจคน เปลี่ยนได้ทุกขณะ     ทุกๆขณะ  ที่เปลี่ยนที่

ความไม่แน่นอน

จริงๆแล้ว  ชื่อจริง  มันก็คือความไม่แน่นอน

ทุกสิ่งอย่างที่เดินตามหลังเรา                  มันก็คืออดีต                        อดีตและอดีต

แม้ สามวินาทีที่แล้วมันก็ยังเป็นอดีต

สิ่งที่ละทิ้งไว้กับอดีต  สุข เศร้า เหงา ริษยา   จึงเกิดใหม่เป็น การปล่อยวาง

และปลอบโยน

หากเรากล้าที่จะเฉยเฉย ซึ่งต่างจากคำว่า  เฉยเมย   มันคงจะมีความสุขมากเลยที เดียว

ไม่รู้ว่าจะเขียนไปทำไม

คงเพราะว่าเป็นคนที่ อ่อนแอ และ ชอบที่จะจดจำอดีต

และผู้คนที่ร่วมอดีตด้วยละมั้ง

ง่วงแล้วอ่ะ

ห้าทุ่มแล้วอ่ะเนี้ย

หากเราสามารถเลือกคุยเฉพาะกับคนที่อยากคุย

อยากพบเจอกับคนดีที่อยากเจอ

อยากรักคนที่น่ารัก ซึ่งต่างกับคนที่ รักหน้า

พูดในสิ่งที่อยากพูด   อยากระบาย   อยากบอกเหตุผล   ที่ๆๆๆเป็นตัวของเราจริงๆ

โดยไม่ใส่ใจกับปฏิกิริยา รอบตัวว่าจะมารู้สึกอย่างไรกับเหตุผลส่วนตัวฉัน  ในความเป็นฉัน

หรือในบางอารมณ์ อยากจะตะโกนว่า “ฉันเกลียดแก  เกลียดขี้หน้าแก เหลือเกิน”

หรือว่า “ฉันรักเธอ”   อารัย ประมาณนั้น  

และหากปล่อยชีวิตของๆ คนอื่น(แม้ สายเลือดเดียวกันก็ตาม)   ให้เป็นไปในรูปแบบชีวิตที่เขาต้องการ 

แม้ว่าเราจะรู้ว่า มันเป็นทางชีวิตที่ไม่ดีงามเท่าไรนัก  โดยปราศจาก คำเตือน แนะนำ และแนวทาง  

หากได้ยิ้มเมื่ออยากที่จะยิ้ม  โดยไร้เหตุผลบางประการ

และจะไม่ยิ้มเพราะไม่อยากยิ้ม โดยไม่ได้มีอะไรที่ระคายจิต แต่อย่างใด

ก็แค่ไม่อยากที่จะยิ้ม

ไม่ใช่ฝืนยิ้มไปเพราะเกรงกลัว ความรู้สึกของคนอื่น

มันคงวิเศษ             มาก

แต่อย่างว่าแหล่ะนะ  จิตมนุษย์ สุดจะอยาก และขาดความเป็นตัวเอง

อื้ม...หากฉันคิดเสมอว่า ทุกสิ่งอย่างไม่ใช่ของๆ เรา   ไม่นานก็สลายหายไป

เป็นธุลีฝุ่น  ก็คงไม่ทุกข์ กับสิ่งที่ไม่ได้ดั่งใจ

เคยได้ยินมาว่า

บางคนอยู่ได้นานเพราะรัก  แต่บางคนหลงรักได้อยู่นาน

ไม่รู้เหมือนกันนะ

ไม่เคยรักใคร

อาจไม่ใช่ของอีกคนก็ด่ะ